Biografia:
Grupa Devo należy do wykonawców, których można śmiało nazwać pionierami synth popu. W przeciwieństwie do zdecydowanej większości artystów kojarzonych z tym nurtem, Devo wywodzi się z USA.
Początki zespołu sięgają 1970 roku, kiedy to na Kent State University w stanie Ohio trzej studenci, Mark Mothersbaugh, Gerard „Jerry” Casale i Bob Lewis, stworzyli żartobliwą z początku teorię „de-ewolucji”, w myśl której ludzki rodzaj raczej cofa się, niż postępuje w rozwoju, a społeczeństwo ogranicza rozwój jednostek, zmieniając je w bezmyślne, jednakowe roboty i nie pozostawiając miejsca na jakąkolwiek indywidualność. Ważną inspiracją okazała się tu książka zatytułowana „The Beginning of the End”. Krwawe stłumienie studenckiego protestu na uczelni w maju 1970 sprawiło jednak, że autorzy teorii przestali postrzegać ją w kategoriach żartu. „De-ewolucja” stała się czymś, o czym należało powiedzieć szerszemu ogółowi, a środkiem do tego celu stała się muzyka.
Pierwszy regularny skład Devo sformowany został w 1974 roku (niektóre źródła podają 1972), a tworzyli go: Mark Mothersbaugh – wokal, Jerry Casale – bas, a także bracia Marka – Bob (gitara) i Jim, grający na prymitywnej perkusji elektronicznej oraz Bob Casale (brat Gerarda) – gitara. Wcześniej, w 1973 roku miały miejsce pierwsze koncerty embrionalnej wersji grupy, w składzie z Bobem Lewisem na gitarze (później, jako współtwórca filozofii Devo, podał zespół do sądu za kradzież własności intelektualnej). Przez kilka lat grupa eksperymentowała z różnorodnymi brzmieniami, z czasem wprowadzając do swej muzyki coraz więcej syntezatorów (obsługiwali je Mark Mothersbaugh oraz bracia Casale), często prymitywnych, budowanych samodzielnie, a nawet wykorzystując sprzęty gospodarstwa domowego. W roku 1976 Jim odszedł, jego następcą został Alan Myers. W tym też roku grupa odniosła pierwszy sukces – firmowany przez nią film „The Truth About De-Evolution” zdobył nagrodę na jednym z festiwali. Co ważniejsze jednak, zyskał również uznanie Davida Bowie i Iggy’ego Popa, którzy postanowili zorganizować grupie kontrakt z Warner Bros.
Pierwszy album Devo, wydany w 1978 roku, zatytułowany „Q: Are We Not Men? A: We Are Devo!”, wyprodukowany przez znakomitego Briana Eno, przyniósł zespołowi zasłużoną sławę, choć raczej w rockowym undergroundzie. Repertuar stanowiły dość proste utwory, mogące kojarzyć się ze zdobywającym popularność punk rockiem, wykonane w szorstki, zmechanizowany sposób, w oryginalny sposób urozmaicone syntezatorowymi brzmieniami. Na płycie wyróżniały się zwłaszcza utwory „Jocko Homo” – manifest programowy Devo oraz niezwykła, zdeformowana wersja „Satisfaction” The Rolling Stones, która przyniosła grupie pierwszy przebój. Członkowie zespołu występowali ubrani w jednakowe, żółte kombinezony i ciemne okulary, ponadto w materiałach promocyjnych Mark pojawiał się w przebraniu małpy – wszystko służyło podkreśleniu przekazywanych treści. Krytycy reagowali różnie, pojawiały się nawet – zupełnie chybione – oskarżenia o faszyzm. Futurystyczne przebrania i odhumanizowana muzyka oraz intrygujące teksty nie stanowiły jednak propagandy technicyzacji, lecz były – pomimo sporej dawki humoru w twórczości zespołu – formą ataku na współczesne amerykańskie społeczeństwo, zniewolone przez zdobycze techniki. Tak czy inaczej, niewątpliwie Devo byli jedną z najoryginalniejszych grup amerykańskich tamtego okresu.
W 1979 roku ukazała się druga płyta zespołu, „Duty Now For The Future” – dość podobna do pierwszej, także tekstowo, lecz w większym stopniu oparta na syntezatorach, a w mniejszym na gitarach. Pochodzące z niej single „The Day My Baby Gave Me A Surprise” i „Secret Agent Man” (przeróbka utworu Johnny’ego Riversa) nie zyskały jednak znacznej popularności.
Natomiast trzeci album – „Freedom Of Choice” z 1980 roku okazał się największym sukcesem komercyjnym grupy. Bez wątpienia zaważył na tym fakt zwrócenia się zespołu w kierunku bardziej synth-popowym niż dotychczas, ponadto z czasem teksty grupy coraz chętniej podejmowały temat miłości – ukazanej jednak na ogół w dość przewrotny sposób, jako źródło konfliktów bądź frustracji seksualnych. Wielkim sukcesem okazał się zwłaszcza singiel „Whip It” – jedyny właściwie utwór, którym Devo zaistniało na dłużej w masowej świadomości; w późniejszym okresie także dzięki kontrowersyjnemu (Mark zdejmujący kobiecie części garderoby przy pomocy bicza) teledyskowi często emitowanemu w MTV. Do mocniejszych fragmentów całości należały też piosenki „Girl U Want” i „Freedom Of Choice”. W tym okresie zmienił się też, nie po raz pierwszy zresztą, wygląd muzyków – nosili oni czarne kombinezony i czerwone nakrycia głowy przypominające plastikowe doniczki, z którymi do dziś są kojarzeni. Ten okres w twórczości grupy został upamiętniony także koncertowym minialbumem „Dev-o Live”.
Kolejne dzieło zespołu, „New Traditionalists”, ukazało się w roku 1981. W warstwie muzycznej było jeszcze silniej zdominowane przez elektronikę niż poprzednie, jednak sprawiało wrażenie utrzymanego w ciemniejszej tonacji (co podkreślała jedna z najważniejszych na niej kompozycji, przewrotny anty-przebój „Beautiful World”), a grupa wydawała się raczej dystansować od popularności niż o nią zabiegać. Płyta, choć nieco już wtórna, utrzymała wysoki poziom, nie przyniosła jednak Devo – ubranym tym razem w gumowe peruki – kolejnych hitów. Podobnie było z następną, „Oh No! It’s Devo” z 1982 roku – świetny album synth-popowy o bardziej komercyjnym zacięciu niż poprzednie nie został zauważony w stopniu, w jakim na to zasługiwał, także single „Peek-A-Boo!” i „That’s Good” nie zawojowały list przebojów.
Następne lata nie okazały się udane dla zespołu. Co prawda w 1983 roku filmowa piosenka „Theme From Doctor Detroit” odniosła jeszcze pewien sukces na listach przebojów, ale wydany rok później longplay „Shout” sygnalizował już spadek formy, chociaż zawierał m.in. dość niezwykłą wersję „Are You Experienced?” Jimiego Hendrixa. Był to ostatni album Devo wydany przez Warner Bros (nie licząc zawierającego instrumentalne wersje utworów grupy „E-Z Listening Disc”). W 1988 roku grupa powróciła w barwach wytwórni Enigma, z Davidem Kendrickiem w miejsce Alana Myersa. To wcielenie zespołu dorobiło się albumów studyjnych „Total Devo” (1988) i „SmoothNoodleMaps” (1990) oraz koncertowego „Now It Can Be Told” (1989). Wszystkie przepadły na rynku i trafiły głównie do starych fanów Devo. W późniejszych latach ukazało się wiele wydawnictw kompilacyjnych oraz gromadzących niepublikowany wcześniej materiał, głównie z początku działalności grupy (albumy „Hardcore Devo” i „Recombo DNA”).
Po 1990 roku zespół bardzo ograniczył wspólną działalność. Reaktywował się tylko okazjonalnie na koncerty (m.in. w 1996, 1997 i 2002 roku). W 1997 ukazała się firmowana przez zespół i ozdobiona jego muzyką gra komputerowa „The Adventures Of The Smart Patrol”. Członkowie Devo skupili się na projektach solowych. Mark Mothersbaugh pisał muzykę do reklam, filmów i seriali telewizyjnych, po pewnym czasie założył w tym celu własną firmę Mutato Muzika, w której zatrudnił kolegów z zespołu, Boba Mothersbaugh i Boba Casale. Ponadto nagrywał solo. Jerry Casale z sukcesem reżyserował wideoklipy innych wykonawców (Foo Fighters, Soundgarden), tworzył także muzykę do reklam. Obecnie zespół zajęty jest nowym projektem we współpracy z Walt Disney Company – Devo 2.0., w którym przearanżowane utwory Devo są prezentowane przez grupę dziecięcych aktorów. Niewykluczony jest także powrót oryginalnego Devo na scenę...
Linki:
http://en.wikipedia.org/wiki/Devo
http://www.swcp.com/lazlo-bin/discogs
http://members.tripod.com/vermontreview/Interviews/devo.htm
http://members.home.nl/smartpatrol/Devo-info.html
http://www.vh1.com/artists/az/devo/bio.jhtml
Skomentuj artykul na forum!:
|
![[Rozmiar: 19507 bajtów]](devo.jpg)
