Nick Cave & the Bad Seeds

Albumy: From Her To Eternity (1984) The Firstborn Is Dead (1985) Kicking Against The Pricks (1986) Your Funeral My Trial (1986) Tender Prey (1988) The Good Son (1990) Henry's Dream (1992) Let Love In (1994) Murder Ballads (1996) The Boatman's Call (1997) The Best Of (2CD, w tym "Live At The Royal Albert Hall") (1998) No More Shall We Part (2001) Nocturama (2003) Abbatoir Blues & The Lyre Of Orpheus (2004) B-Sides & Rarities (2005) Wazniejsze Single: In the ghetto (1984) Tupelo (1985) The Singer (1986) Deanna (1988) The Mercy Seat (1988) The Ship Song (1990) The Weeping Song (1990) I Had A Dream Joe (1992) Straight To You (1992) Bring It On (2003) Nature Boy (2004) Autor: Patysio

Podstawowy skład: Nick Cave (wokal, pianino, organy Hammonda) Mick Harvey (gitara, gitara basowa, perkusja, organy) Blixa Bargeld (gitara) -> James Johnston (od 2003) Thomas Wydler (perkusja) Martyn P.Casey (gitara basowa) Conway Savage (organy) Jim Sclavunos (perkusja) Warren Ellis (skrzypce) Biografia: Nick Cave (ur. 22.09.1957 w Warracknabeal w Australii) nie bez przyczyny uznawany jest za jedną z najważniejszych postaci XX wieku - kompozytor, wokalista, poeta, pisarz, aktor... W młodości czytywał zarówno Biblię jak i Dostojewskiego - te fascynacje wyraźnie odcisnęły się w jego twórczości. W szkole średniej wraz z kumplami (m.in. z Mickiem Harvey'em) założyli zespół Culture Vulture, przemianowany później na The Boys Next Door, a następnie The Birthday Party. Jako objawienie sceny punkowej zawojowali Londyn, przenosząc się następnie do Berlina, gdzie nastąpił rozłam grupy. Tam też Cave poznał Blixę Bargelda z Einsturzende Neubauten i od 1984 albumy Cave'a sygnowane są jako Nick Cave & The Bad Seeds (źródłem nazwy jest zarówno Ewangelia wg św. Mateusza, jak i film Mervin LeRoya 'Bad Seed'). Pierwsza płyta NC&TBS - "From Her To Eternity" - powstała w składzie: Nick Cave, Blixa Bargeld (gitara), Mick Harvey (perkusja), Barry Adamson (gitara i pianino), Hugo Race (gitara), Tracy Pew (git. basowa), Anita Lane (współpraca). Lane była zresztą ówczesną - jedną z wielu - kochanką Cave'a i prawdopodobnie jest tytułową 'oną', prowadzącą do wieczności. Drugi album zostaje nagrany w składzie Cave-Bargeld-Harvey-Adamson, a w 1986 dołącza do nich bębniarz Thomas Wydler z Die Haut. Wówczas powstają dwa albumy - pierwszy 'Kicking against the pricks', gdzie Nasiona biorą na warsztat piosenki m.in. Hendrixa, Velvet Underground, Johnny'ego Casha czy Johna Lee Hookera i drugi 'Your Funeral My Trial'. W tym czasie z zespołu odchodzi Adamson, a w jego miejsce przychodzi Roland Wolf. Rok 1988 przynosi niesamowicie ponury 'Tender prey', który niejako odzwierciedla kondycję nie tyle zespołu, co samego Cave'a, który ponoć w kwestii ilości zapaści heroinowych jest wśród żyjących muzyków rekordzistą, a w tym okresie osiągnął apogeum uzależnienia. W tym samym roku ukazuje się także zbiór opowiadań i wierszy Cave'a pt.'Król Ink', a cały zespół pojawia się w filmie Wima Wendersa 'Niebo nad Berlinem', w którym wykonują dwa utwory ('From Her To Eternity' i 'The Carny'). Po nagraniu 'Tender Prey' Cave opuszcza Berlin i przenosi się do Sao Paolo w Brazylii - powodem jest kolejna kobieta: Viviane Carneiro, matka pierwszego syna Cave'a. Gorący klimat Brazylii widoczny jest na następnym albumie 'The Good son', w nagraniu którego uczestniczy Kid Congo Powers, pojawiający się kilkakrotnie we wcześniejszych sesjach nagraniowych. W 1992 r. do czwórcy Cave-Bargeld-Harvey-Wydler dołączają Martyn P.Casey i Conway Savage. W takim składzie powstaje 'Henry's Dream', a następnie 'Let love in'. W międzyczasie zostaje wydany jedyny oficjalny album live Nasion - 'Live Seeds' [1993]. W 1996 następuje przełom. Chwasty wzbogacone o dwóch nowych członków - skrzypka Warrena Ellisa z The Dirty Three i perkusistę Jima Sclavunosa - oraz piękne głosy niekoniecznie pięknych pań (Kylie Minogue, PJ Harvey, Anita Lane) i panów (Shane MacGowan) zbiorowo popełniają 'Murder Ballads', który dzięki singlowi 'Where The Wild Roses grow' wprowadza twórczość Cave'a pod strzechy, a jemu samemu przylepiona zostaje etykietka ponuraka. A szkoda, bo album ten jest niezwykły i Cave jako człek zafascynowany krwawymi opowieściami od dawna nosił się z zamiarem nagrania zbioru takich właśnie historii, bynajmniej nie w celu zdobycia popularności. Otrzymuje zresztą nominację od MTV Music Awards w kategorii "najlepszy artysta męski" za rok 1996 i odrzuca ją wystosowawszy do MTV wielce humorystyczny list. 'Murder Ballads' przynoszą nie tylko sławę, ale i nowy romans krótki acz burzliwy - tym razem ofiarą pada PJ Harvey. Po rozstaniu Polly nie może pozbierać się do dziś (co słychać na jej ostatniej płycie), natomiast Cave jak zwykle przelewa wszystkie emocje na papier i tak powstaje 'The Boatman's call', która jest początkiem cohenowskich klimatów w twórczości NC&TBS. Z tej płyty pochodzi utwór 'Into my arms', który Nick na życzenie ś.p. Michaela Hutchence'a z INXS odgrywa na jego pogrzebie 27.11.1997. Następne albumy - 'No more shall we part' i 'Nocturama' są afirmacją życia szczęśliwego męża i ojca, jako że Cave - bardzo brzydki facet - od 1999 jest mężem pięknej modelki Susie Bick, a od 2001 ojcem dwóch synów-bliźniaków. W marcu 2003 ku rozpaczy Cave'a i Harveya swoje odejście z zespołu ogłasza Blixa Bargeld, który po niespełna 20stu latach współpracy z Nasionami zapragnął więcej uwagi poświęcić Einsturzende Neubauten. Choć Blixa wg Micka Harveya jest niezastąpiony, na najnowszej płycie 'Abbatoir blues & The Lyre of Orpheus' zastępuje go James Johnston. Niedawno do kin wszedł film 'The Proposition', do którego Cave stworzył scenariusz i muzykę. NC&TBS od 1984 do dziś dnia pozostają pod skrzydłami wytwórni Mute Records. Linki: http://film.guardian.co.uk/features/featurepages/0,,1730032,00.html http://www.nick-cave.com/ Skomentuj artykul na forum!: